Bart van Leeuwen

Kandidaat #19 Provinciale Staten
Bart van Leeuwen

Over Bart van Leeuwen

Het was in het eind van de jaren zeventig in de vorige eeuw toen ik met mijn beste vriend Sjoerd naar een toespraak ging van PvdA-leider Joop den Uyl in de Margriethal in Schiedam. Wij waren tieners en Joop was ons politieke idool. Joop den Uyl was een geestdriftige, bezielende spreker. Ik maakte met mijn cassetterecorder een geluidsopname. In de bus terug naar Vlaardingen vertelden wij de chauffeur over onze belevenissen. Hij reageerde enthousiast en korte tijd later schalde de speech van Joop den Uyl door de geluidsinstallatie in de bus.

Er waren afgelopen zomer drie redenen voor mij om mij aan te melden voor de kandidatenlijst van de PvdA voor de Provinciale Staten in Zuid-Holland. De eerste is de opkomst van het rechtspopulisme, waardoor verdraagzaamheid en Europese samenwerking op het spel staan. De tweede is de afstraffing die de PvdA kreeg van de kiezer tijdens de Tweede Kamerverkiezingen in 2017. De PvdA is sinds de Tweede Wereldoorlog een vaste waarde in ons openbaar bestuur en verdient een comeback. Daar wil ik mij voor inzetten. De derde zijn de uitdagingen voor onze provincie. Juist in het economisch sterke Zuid-Holland kan een begin worden gemaakt met een sociale energietransitie.

Ik kom uit een rood nest. Mijn beide ouders waren lid van de Arbeiders Jeugd Centrale in Den Haag. Sinds mijn negentiende ben ik lid van de PvdA, met als belangrijkste reden dat ik vind dat iedereen een eerlijke kans verdient en zwakkeren onze zorg verdienen. Sinds ik werk, ben ik ook lid van de FNV omdat ik vind dat werkenden solidair moeten zijn.

Politiek was al vroeg mijn passie. Op de School voor de Journalistiek volgde ik het vak politieke journalistiek bij Peter Riemersma. We mochten mee naar de wekelijkse persconferentie van de minister-president, destijds Dries van Agt, de tegenhanger van Joop den Uyl. Van Agt zoog bedachtzaam aan zijn sigaar en gaf afgemeten antwoorden op de scherpe vragen van de parlementaire pers.

Vier jaar later werd ik zelf parlementair journalist. Eerst bij Het Vrije Volk, later bij het Parool. Het waren mooie jaren, in het Tweede Kamergebouw, in perscentrum Nieuwspoort en op partijcongressen. Op mijn drieëndertigste werd ik woordvoerder bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, waar ik vijftien jaar werkte voor bewindslieden van VVD-, CDA en PvdA-huize.

Kort na het ontstaan van de financiële crisis in 2008 maakte ik de overstap naar de Nederlandse Vereniging van Banken, waar ik hoofd Communicatie ben.

Als ik nu met een geluidopname van een PvdA-politicus in de bus zou stappen, is de kans klein dat de chauffeur zo enthousiast is dat hij of zij de microfoon ervoor open zet. De PvdA heeft een veel kleinere aanhang dan in de jaren zeventig van de vorige eeuw en – eerlijk is eerlijk – de massa van gewone mensen voelt zich niet altijd meer door de PvdA vertegenwoordigd. Dat moeten we veranderen. We moeten een nieuwe, warme band smeden met de massa van gewone mensen. Daar zet ik mij graag voor in.